The Last Samurai
آخرین سامورایی
همه ما ادوارد زویک را به خاطرفیلم زیبا و تاثیر گذارش (افسانه های خزان) بیاد داریم فیلم سازی که دارای سبک بصری خاص و حالت روایی متفاوت است.
زویک در این فیلم (آخرین سامورایی) یک بار دیگر قدرت داستانگویی خود را به اثبات می رساند.
آخرین سامورایی را می توان فیلمی حماسی نامید . حماسه آخرین نسل از سامورایی های ژاپن که در روند مدرن شدن کشور خود جایگاه خود را از دست داده اند.
ضرب آهنگ فیلم بخوبی و با تناسب پیش میرود و به تماشاگراین اجازه را می دهدکه با سیاق فیلم آشنا شود.شخصیت ها را درک کند وبا آنها همزاد پنداری کند.تدوین استیو رزنبام استادانه است فرصت مکث و دقت را در هر صحنه به بیننده می دهد زمانی این
مساله برای ما واضح تر می شود که شما می توانید صحنه ها را با دقت بیشتر ببینید (صحنه آهسته مبارزات) و شما را از یک
حظ بصری کامل محروم نمی کند.
سبک فیلمبرداری جان تول بخوبی در فیلم مشخص است و در بعضی صحنه های نبرد شباهت های فراوانی با دیگر اثر حماسی او (شجاع قلب) دارد.
داستان فيلم به سال1876 باز ميگردد داستان يك قهرمان جنگ در ايالات متحده كه بعد از جنگهاي داخلي به الكل روي آورده و تنها شغل او تبليغ براي يك كارخانه اسلحه سازي است شانس به او روي می آورد و نماينده امپراتوري ژاپن او و دو تن ديگر از همرزمانش را براي آموزش سپاه ژاپن استخدام ميكند كم كم ناتان به سبك سامورايي علاقه مند ميشود و در اولين درگيري با ساموراييها بعد از يك نبرد جانانه اسير سامورايي ها ميشود و بعد از گذشت مدتي به جرگه سامورايي ها ميپيوندد.
در این فیلم شخصیت ها بخوبی پرداخته شده اند با توجه به تعداد دیالوگ ها کار سختی پیش روی زویک بوده که بخوبی از پس آن برآمده است. انگیزه ها و رفتارهای هر شخصیت برای تماشاگر کاملا ملموس و قابل درک است و این نقطه قوتی برای تماشاگران غیر انگلیسی زبان است.
بازی های فیلم از استاندارد بالایی برخوردار هستند. تام کروزدر نقش ناتان الگرن بخوبی تاثیز پذیری از یک فرهنگ دیگر را به
تصویر میکشد شخصیت ناتان غرور، لجاجت، .وجدان، دلسوزی و .... را برای ما بخوبی به تصویر میکشد
ولي بدون شك ستاره فيلم كن واتانابه در نقش كاتسوموتو است او نقش يك رهبر سامورايي را بخوبي ايفا ميكند و شما اين رهبر را به راحتي می پذیرید و با يك شخصيت مقوايي كه تنها روي كاغذ قابل تصوراست روبرو نيستند بلکه كاملا افكار و منش سامورايي را در بازي واتانابه درك و قبول ميكنيد.
موسيقي فيلم هم پاي لوكيشن و صحنههاي نبرد فوق العاده فيلم پيش ميآيد و هيچ جا كم نميآورد در بعضي صحنهها بار درام را به دوش ميكشد و فضاسازي ميكند. هانس زيمر يكبار ديگر توانايي و استعداد خود را در ساخت موسيقي در اين فيلم به اثبات ميرساند.
پدرام رضوی ابراهیمی
