(4)توسعه و پیشرفت ارتباطات بین المللی

توسعه و پیشرفت ارتباطات بین المللی ( 4( :

در این پست به ادامه شیوه ی پرتاب و استقرار ماهواره ها می پردازیم :

شیوه ی پرتاب ماهواره توسط راکت بدین ترتیب است که ماهواره ها را سوار بر یک موتور اوج گیرنده می کنند تا پس از پرتاب از مدار دایره ای کره ی زمین به مدار انتقال در نقطه ی اوج منتقل شود . سپس کنترل کننده های زمینی موقعیت ماهواره را به طور مناسب تعیین می کنند . آن گاه ، موتور اوج در مدار انتقال روشن می شود تا در نتیجه ، ماهواره را از مدار بیضوی شکل انتقال ، به مدار دایره ای شکل شناور منتقل کند . پس از آن ، ماهواره می تواند موقعیت خود را بتدریج در بالای خط استوا مشخص کند و از طریق کنترل زمین به اصلاح مو قعیت خود بپردازد . به دنبال این اصلاحات ، ماهواره بتدریج از مدار شناور خود به مدار همزمان با زمین ،
یا همان مدار سنکرون انتقال پیدا کند .

این جاست که ماهواره از طریق ایستگاه های کنترل و ردیابی زمینی در طول و عرض جغرافیایی از پیش تعیین شده قرار می گیرد و با یک سرعت مشخص ، همزمان با گردش زمینی ، به گردش خود ادامه می دهد . بعد اینکه ماهواره در موقعیت تعیین شده مدار ثابت همزمان با زمین قرار گرفت ، کار خود را در ارتباط با ایستگاه عملیاتی ادامه می دهد. البته ماهواره ، هر چند هفته ، یک بار ، از نظر موقعیت مداری به اصلاح نیاز دارد تا دقیقأ در فاصله ی 36 هزار کیلومتر در ساعت نگه داشته شود .

نگه داشتن ماهواره های مخابراتی در موقعیت مناسب در هنگام پرتاب و در مدار ثابت همزمان با زمین )مدار سنکرون ) ، تعیین موقعیت ماهواره نسبت به زمین و خورشید و انجام عملیات دقیق هر قسمت از ماهواره ، توسط ایستگاه های مخصوصی صورت می گیرئ . در واقع کارکنان این ایستگاه ها مسؤولیت سلامتی ماهواره در فضا را بر عهده دارند .

کارکنان این ایستگاه ها هر کدام وظایف خاصی را بر عهده می گیرند تا کارها بخوبی انجام شود . برای مثال افراد فنی ایستگاه مجبورند ، روزانه اطلاعات به دست آمده از قسمت های فضایی و زمینی شبکه را که بسیار مفید و در نگه داری و عملیات جاری سیستم مؤثر است ، به قسمت های مربوطه بفرستند.اطلاعات توسط دو فرستنده مخصوص "اندازه گیری از راه " دور به دست می آید که پس از دریافت از ماهواره ها و انجام عملیات روی آنها ، مجددأ به جای دیگر انتقال می یابد.

در نهایت ، اطلاعات جمع آوری شده به مرکز کنترل ماهواره ها فرستاده می شود . با استفاده از اطلاعات به دست آمده ، موقعیت مداری و شرایط هر یک از ماهواره ها مشخص می شود .

بر همین اساس است که می توان پیش بینی های لازم را به عمل آورد و به تمام ایستگاه های زمینی در سرتاسر جهان فرستاد تا ماهواره مورد نظر و موقعیت مداری آن دنبال شود .

دنبال کردن ماهواره در مدار انتقال به مراتب مشکل تر از دنبال کردن آن در مدار سنکرون است . تمام تجهیزات و سیستم های فرعی و جانبی ایستگاه باید طوری طراحی شود که بتوان ، حد اکثر بهره برداری را از آنها کرد .

تعیین شتاب آنتن ، کنترل سرعت ، دنبال کردن ماهواره در خلال مدار انتقال ، هزاران برابر گسترده تر و پیچیده تر از موارد مشابه برای مدار همزمان با زمین است .

کارشناسان همیشه قبل از پرتاب ماهواره باید تمام تجهیزات و لوازم مربوط به ایستگاه های ردیابی و کنترل ، گیرنده های اندازه گیری از دور ، گیرنده های مربوط به دنبال کننده ها ، سیستم های دستور دهنده ، سیستم های رایانه ای و ده ها مورد دیگر را به دقت آزمایش کنند . به همین دلیل ، تمام کارکنان ایستگاه پرتاب ماهواره ای ، چند روز قبل و دو هفته بعد از پرتاب ، سخت سرگرم کار هستند تا همه چیز به خوبی انجام شود و ماهواره بدرستی کار خود را انجام دهد .

یکی از مشکل ترین مراحل این کار ، تعیین موقعیت نهایی و انتقال ماهواره از مدار انتقال به مدار سنکرون است که این عمل با روشن شدن موتور اوج در نقطه ی اوج ، ینی حد اکثر نتطه مدار که سفینه در آن نقطه قرار می گیرد ،انجام شود .

در پست بعدی به " ماهواره های رادیو ، تلویزیونی " خواهیم پرداخت.

سپیده مهرالحسنی :s_mehrolhasani@yahoo.com