چگونه پولهایمان را تقدیم اماراتی ها کنیم ...

همسایمان روز به روز ثروتمند تر میشود. اصلاً هم قصد ندارد از حرکت سریع و رو به جلویش دست بردارد. همسایه ای که همه چیزس عاریتی است و میخواهد کپی خوبی از غرب باشد...
هر هفته حدود 146 پرواز از شهرهای مختلف ایران (تهران، اصفهان، شیراز، مشهد، بندرعباس، کرمان و ...) به دبی رفت و برگشت دارد که تعداد پرواز ها در سال میشود 7592 پرواز. فرض کنیم هر پرواز 150 مسافر داشته باشد؛ در نتیجه سالی 1831800 نفر مسافر از ایران به دبی پرواز میکنند.
هر مسافر با احتساب پول بلیط و هتل و خرید و تفریحات سالم! طبقه همکف هتلها، حداقل 1000 دلار خرج میکند (باور کنید خیلی بیشتر از این مبلغ است). محاسبه ای سرانگشتی نشان میدهد که هر سال حدود 1831800000 دلار از ایران خارج شده و به جیب شیوخ و تجار اماراتی واریز میشود. (تبدیل دلار به ریالش با خودتان).
واقعاً چرا دبی این همه جذابیت دارد؟ مگر دبی چه دارد که ما اینطور برایش سر و دست میشکنیم؟
نمیتوانم بگویم از دبی خوشم نمی آید. آسمانخراشها، مراکز خرید، سینماها، اتومبیل های آخرین مدل و رفاه و آسایش این شهر دل هر کسی را میبرد.
باید به اماراتی ها برای ساختن این کالا شهر تبریک گفت. کالا شهری که مقیاس بزرگ یک پاساژ مجلل است. شهری بدون ذره ای روح زندگی... بعضی وقتها با دوستانی که سفر به دبی را تجربه کرده اند بحث میکنم میخواهم جذابیت های سفرشان برایم تعریف کنند، بد نیست شما هم گوشه ای از این خاطرات را بخوانید...
فرودگاه: ساختمانی چند طبقه و مغازه هایی بزرگ و دوست داشتنی. کنسروی از صنعت و تکنولوژی غرب. وقتی وارد این فرودگاه میشوید انگار در خانه خودتان هستید!!! (این جمله آخر را یک دوست دبی رفته میگفت، راستش هرچه فکر کردم منظورش را نفهمیدم)
FreeShop: یا به قول ایرانی ها "داش فری" جایی که بعضی ها حاضرند تمام نقدینگی سفرشان را خرج کنند. چون چیزی را که در این فروشگاه عرضه میکنند، نمی توان در سوپرمارکت های دبی پیدا کرد...
این کالای عرضه شده در فری شاپ فقط در دیسکوها، آن هم با قیمتی سرسام آور فروخته میشود...
KFC & McDonald: جایی که حتماَ سری به آن میزنید. نمیدانم یک ساندویچ همبرگر با یک لیوان CokaCola یا چند تکه مرغ سوخاری چه جذابیتی دارد که جماعت مسافر اینطور برایش سرو دست میشکنند: "رفتیم KFC غذای خارجی خوردیم" یا "وقتی توی مکدونالد نشستی، انگار تو قلب تگزاسی" ( نقل به مضمون)
فکر میکنم این رستورانها جای خوبی برای چشیدن طعم غذاهای ملل دیگر نیست.
ارتباطات: اگر آدم تکنولوژیکی باشید، در دبی حسابی به شما خوش میگذرد. دبی شاهراه ارتباطات است. در اینترنت سیتی میتوانید شعبه ای از تمام شرکت های بزرگ کامپیوتری دنیا پیدا کنید. پیشنهاد میکنم اطلاعاتی در باره نمایشگاه جی تکس دبی در اینترنت جستجو کنید. چیزهای جالبی گیرتان می آید.
امنیت: آنقدر از امنیت دبی گفته اند و شنیده ایم که جای هیچ حرفی باقی نمی ماند. هیچ کس جرأت نمیکند در یک نیمه شب گرم، وقتی در حال قدم زدن هستید، برای شما مشکل ایجاد کند. پلیس دبی یکی از مجهز ترین و پیشرفته ترین پلیسهای دنیاست.
... : (اینجا را خودتان باید پرس و جو کنید. هر جور بنویسم حذف میشود)
و اما خرید: هوای دبی مملو از ویروس سمجی به نام ویروس خرید است. امکان ندارد به مراکز مجلل خرید در دبی بروید و دچار این مشکل نشوید. در این مراکز تا اخرین سکه شما صرف خرید چیزهای مختلف میشود. از لوازم برقی و پوشاک گرفته تا شکلات و نوشابه و آب معدنی.
آگر گذر مسافری به "کارفور" (یک فروشگاه فرانسوی و نسبتاً ارزان) بیفتد کارش تمام است... چنان خرج میکند که.....
اجازه میدهید جسارتی بکنم؟ خیلی از ما ایرانی ها در دبی کاری جز آشغال خری نمیکنیم. چمدان یک مسافر از دبی برگشته را باز کنید، شرط میبندم اکثر چیزهایی را که خریده، اگر در ایران با یک سوم قیمت دبی میدادند نمیخرید. به نظر شما این خاصیت ما ایرانی هاست یا اقلیم دبی این بلا را سر ما می آورد؟ شاید هم باید از کانال های ماهواره ای لس آنجلس تشکر کرد که روزی ده ها بار تبلیغ القبایل، دی تو دی، المشعل، گیفت لند، پاریس گالری و .... را به خورد ما میدهند.
اینگونه چمدان های ما پر میشود از کالاهایی که حتی حاضر نیستیم در شهرهای خودمان پشت ویترین نگاهشان کنیم.
به راستی مشکل کجاست؟ چرا این همسایه نوپا باید با این سرعت حرکت رو به جلو داشته باشد؟ چرا نباید بندرها و جزایر جنوبی ایران با داشتن اقلیم و شرایطی بهتر برای انواع سرمایه گذاری بستر این پیشرفت باشد؟
دلم میخواست باز هم مینوشتم. از فعالیت بی وقفه تلویزیون های لوس آنجلس در دبی تا دلایل تلاش تجار ایرانی به انتقال سرمایشان به امارات. اما از طرفی دلم میخواست مطلبم دچار قیچی نشود...
سبز باشید.
وحيد ناظمي
adonis@gmail.com