انسلا دوس

انسلادوس، قمري به قطر ۵۰۰ کيلومتر در مدار زحل است که ويليام هرشل آن را در سال ۱۷۸۹ يافت. انسلاوس در مداري بسيار دايره اي و با تمايل زاويه اي بسيار کم از صفحه مداري زحل در فاصله حدود 240،000 کيلومتري از اين سياره و در نزديکي مرز بيروني حلقه هاي زحل قرار دارد. اين قمر به دنياي سپيد معروف است و مقام بهترين بازتاب کننده نور را در جمع اقمار منظومه شمسي دارد. چگالي اين قمر مانند بيشتر اقمار زحل، حدود ۵/۱ گرم بر سانتي متر مکعب است، يعني فقط کمي بيشتر از آب که نشان مي دهد، ساختار آن از يخ است. اما بيشتر اقمار زحل و ديگر سيارات گازي سطح يخي پوشيده در غبار دارند، غباري که حاصل برخوردهاي فضايي بسياري است که سطح اين اقمار را با گودال هاي پر شمار آبله رو مي کند.

اما در انسلاودس بيش از نيمي از سطح قمر عاري از دهانه هاي برخوردي پر شمار است. اين بخش بزرگ قمر سطحي نسبتا هموار دارد. به نظر مي رسد پوششي تازه از يخ سطح انسلادوس را چنين روشن و سپيد کرده است. تصور مي شود که از درون گرم انسلادوس يخ گرم شده پيوست به سطح مي رسد و آثار برخورد را حذف مي کند و حتي احتمالا يخ فشانهايي بر اين قمر مانند فعاليتهاي آتشفشاني پودري از يخ و گاز را به فضاي اطراف انسلادوس پرتاب مي کنند که اين ذرات به مرور بر سطح آن نشسته و سبب سپيدي آن شده است.

اما تصاوير تازه کاسيني، فضاپيمايي که از تير ۱۳۸۳ در مدار زحل مي گردد نزديک ترين نگاه بشر به سطح اين قمر است. کاسيني در ۲۳ تير در پروازي استثنايي به فاصله ۱۷۵ کيلومتري از سطح انسلادوس رسيد، چنان نزديک که در برخي تصاوير جزييات تا حد ۳ متر در پيکسل مشخص شده است و صخره هاي کوچک بر سطح انسلادوس پديدار شده اند. البته تصاوير رسيده هنوز پردازش نشده اند و تا ماه ها بعد دانشمندان سرگرم بررسي آنها خواهند بود. در دو تصوير بالاي اين صفحه سطح انسلادوس را هنگامي مي بينيد که کاسيني در فاصله حدود ۲۱۰ کيلومتري سطح قمر بوده است. تصوير راست با دوربين ميدان ديد باز فضاپيما گرفته شده است و جزيياتي تا حد ۳۷ متر در پيکسل را نشان مي دهد و تصوير با دوربين ميدان ديد بسته جزييات سطح را به ۴ متر در پيکسل رسانده است.